تواضع احتراز از هر دو عالم باج می گیرم

که دریا عرض توفان دارد و من یک دل تنگم

حنایم یک فلک بر بخت سبز خویش می بالد

که با هر بی پر و بالی به پایی می رسد رنگم

جهانگیر است چون خورشید ناگیرایی چنگم

چو اشکم ختم کار جستجو فرصت نمی خواهد

به منزل می رسد در یک چکیدن گام فرسنگم