چو اشکم ختم کار جستجو فرصت نمی خواهد

که با هر بی پر و بالی به پایی می رسد رنگم

تواضع احتراز از هر دو عالم باج می گیرم

جهانگیر است چون خورشید ناگیرایی چنگم

به منزل می رسد در یک چکیدن گام فرسنگم

دم پیری نفس گر می کشم عرض عرق دارد

نوا هم سرنگون گل می کند از خجلت چنگم