چه سازم ریختند آیینه ام چون سایه از رنگم

ز خلق بی مروت بس که دیدم سخت رویی ها

نگه در دیده نتوان یافت ممتاز از رگ سنگم

نمی یابم به غیر از نیست گشتن صیقلی دیگر

جنون بوی گل در غنچه ها پنهان نمی ماند

نفس بر خود گریبان می درد در سینه تنگم

تنک ظرفی چو من درمحفل امکان نمی باشد