که به رنگ شیشه سرنگون دل آب برده قلقلم

به فنا بود مگر ایمنی ، زکشاکش غم زندگی

که فتاده بر سر عافیت ز نفس غبار تسلسلم

غم ناقبولی ما ومن به که بشمرم من بیخبر

قدمی درین چمن از هوس نگشود ممتحن طلب

که دلیل رفتن دل نشد به هزار جاده رگ گلم

چقدر ز منظر بی نشان شده شوق مایل جسم و جان