چقدر ز منظر بی نشان شده شوق مایل جسم و جان

که به رنگ شیشه سرنگون دل آب برده قلقلم

قدمی درین چمن از هوس نگشود ممتحن طلب

که دلیل رفتن دل نشد به هزار جاده رگ گلم

که رسیده تا فلک این زمان خم مایه های تنزلم

من بیدل از در عاجزی به کجا روم چه فسون کنم

ز شکست جرات بال و پر قفس آفرین توکلم