قدمی درین چمن از هوس نگشود ممتحن طلب

که فتاده بر سر عافیت ز نفس غبار تسلسلم

غم ناقبولی ما ومن به که بشمرم من بیخبر

که به رنگ شیشه سرنگون دل آب برده قلقلم

که دلیل رفتن دل نشد به هزار جاده رگ گلم

چقدر ز منظر بی نشان شده شوق مایل جسم و جان

که رسیده تا فلک این زمان خم مایه های تنزلم