که دلیل رفتن دل نشد به هزار جاده رگ گلم

غم ناقبولی ما ومن به که بشمرم من بیخبر

که به رنگ شیشه سرنگون دل آب برده قلقلم

قدمی درین چمن از هوس نگشود ممتحن طلب

چقدر ز منظر بی نشان شده شوق مایل جسم و جان

که رسیده تا فلک این زمان خم مایه های تنزلم

من بیدل از در عاجزی به کجا روم چه فسون کنم