چو شمع صبح بهارم چه کار می آید

چه گل کنم که ز گردن ادا شود وامم

دمی ز خویش برآیم که چون غبار سحر

شکست رنگ کند نردبانی بامم

بسست سایه گل بر سر افکند شامم

حیا ز انجم و افلاک پر عرق پیماست

عبث قدح کش گلجامهای حمامم