دشوار شد چو حلقه سر از پا شمردنم

پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش

خوابیده با شکستگی چین دامنم

از بس که سر کشید خم از قامت رسا

صبح نفس نسیم دو عالم بهار داشت

صرصر دمید و زد به چراغان گلشنم

سطری ز مو نماند کنون قابل سواد