پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش

از آمدن نماند به جا غیر رفتنم

دستی که سر ز دامن دلدار می کشد

از کوتهی کنون به سر خویش می زنم

خوابیده با شکستگی چین دامنم

از بس که سر کشید خم از قامت رسا

دشوار شد چو حلقه سر از پا شمردنم