از آمدن نماند به جا غیر رفتنم

طفلی گذشت و رفت جوانی هم از نظر

پیرم کنون و جان به دم سرد می کنم

ماضی گرفت دامن مستقبل امید

دستی که سر ز دامن دلدار می کشد

از کوتهی کنون به سر خویش می زنم

پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش