ماضی گرفت دامن مستقبل امید

زین بار عبرت آبله دوشست گردنم

طفلی گذشت و رفت جوانی هم از نظر

پیرم کنون و جان به دم سرد می کنم

از آمدن نماند به جا غیر رفتنم

دستی که سر ز دامن دلدار می کشد

از کوتهی کنون به سر خویش می زنم