دستی که سر ز دامن دلدار می کشد

پیرم کنون و جان به دم سرد می کنم

ماضی گرفت دامن مستقبل امید

از آمدن نماند به جا غیر رفتنم

از کوتهی کنون به سر خویش می زنم

پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش

خوابیده با شکستگی چین دامنم