خوابیده با شکستگی چین دامنم

دستی که سر ز دامن دلدار می کشد

از کوتهی کنون به سر خویش می زنم

پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش

از بس که سر کشید خم از قامت رسا

دشوار شد چو حلقه سر از پا شمردنم

صبح نفس نسیم دو عالم بهار داشت