از کوتهی کنون به سر خویش می زنم

ماضی گرفت دامن مستقبل امید

از آمدن نماند به جا غیر رفتنم

دستی که سر ز دامن دلدار می کشد

پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش

خوابیده با شکستگی چین دامنم

از بس که سر کشید خم از قامت رسا