از بس که سر کشید خم از قامت رسا

از کوتهی کنون به سر خویش می زنم

پایی که بودگرمتر از اشک قطره اش

خوابیده با شکستگی چین دامنم

دشوار شد چو حلقه سر از پا شمردنم

صبح نفس نسیم دو عالم بهار داشت

صرصر دمید و زد به چراغان گلشنم