مرکز خط امانم از هجوم اشک خلق

رنگ هم از شوخی آتش می زند در خرمنم

دورگرد عجزم اما در شهادتگاه شوق

تیغ او نزدیکتر از رگ بود باگردنم

چشم حاسد بود سامان دعای جوشنم

تا قناعت دستگاه خوان توقیر من است

آب چون آیینه افکنده ست نان روغنم