چشم حاسد بود سامان دعای جوشنم

دورگرد عجزم اما در شهادتگاه شوق

تیغ او نزدیکتر از رگ بود باگردنم

مرکز خط امانم از هجوم اشک خلق

تا قناعت دستگاه خوان توقیر من است

آب چون آیینه افکنده ست نان روغنم

صورت آیینه خورشید، خورشید است و بس