شکست رنگم وبر دوش آهی می کشم محمل

دربن دفتر شکست گوشهای فرد رامانم

به هر مژگان زدن جوشیده ام با عالم دیگر

پریشان روزگارم اشک غم پرورد رامانم

درین دشت از ضعیفی کاه باد آورد رامانم

تمیز خلق از تشویش کوری برنمی آید

همه گر سرمه جوشم در نظرهاگرد رامانم