همه گر سرمه جوشم در نظرهاگرد رامانم

شکست رنگم وبر دوش آهی می کشم محمل

درین دشت از ضعیفی کاه باد آورد رامانم

تمیز خلق از تشویش کوری برنمی آید

نه داغم مایل گرمی نه نقشم قابل معنی

بساط آرای وهمم کعبتین نرد را مانم

به خود آتش زنم تا گرم سازم پهلوی داغی