بساط آرای وهمم کعبتین نرد را مانم

تمیز خلق از تشویش کوری برنمی آید

همه گر سرمه جوشم در نظرهاگرد رامانم

نه داغم مایل گرمی نه نقشم قابل معنی

به خود آتش زنم تا گرم سازم پهلوی داغی

ز بس افسرده طبعیها تنور سرد رامانم

خجالت صرف گفتارم ندامت وقف کردارم