نه داغم مایل گرمی نه نقشم قابل معنی

درین دشت از ضعیفی کاه باد آورد رامانم

تمیز خلق از تشویش کوری برنمی آید

همه گر سرمه جوشم در نظرهاگرد رامانم

بساط آرای وهمم کعبتین نرد را مانم

به خود آتش زنم تا گرم سازم پهلوی داغی

ز بس افسرده طبعیها تنور سرد رامانم