گرد از خود رفتنم نگذاشت چشمی واکنم

ناخنی در پرده طاقت نمی یابم چو شمع

می زنم آتش به خود تا رفع خار پا کنم

یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود

می شود در انتظارت اشک و می ریزد به خاک

حسرت چندی که من با خون دل یکجا کنم

حیرت از ایام وصلم فرصت یادی نداد