بی تو گر یک لحظه خود را زنده باور می کنم

دستگاه قطع امید دو عالم سرکشی ست

چون دم شمشیر پهلویی که لاغر می کنم

مرگ می خندد به فهم غافل من تا ابد

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری ست

گریه بر حال یتیمی های گوهر می کنم

صد نیستان ناله بیمار دارد در بغل