مژده ای رندان که ریش زاهد آسان می کنم

سعی دانش برنمی آید به مویی از خمیر

مست اگر باشم به ناخن روی سندان می کنم

پیش همت رشته آمال پشمی بیش نیست

با همه طفلی درین گلشن که وحشت رنگ و بوست

قدر دان اتفاقم بال مرغان می کنم

سیبی از باغ خیال آن زنخدان کنده ام