با همه طفلی درین گلشن که وحشت رنگ و بوست

مست اگر باشم به ناخن روی سندان می کنم

پیش همت رشته آمال پشمی بیش نیست

مژده ای رندان که ریش زاهد آسان می کنم

قدر دان اتفاقم بال مرغان می کنم

سیبی از باغ خیال آن زنخدان کنده ام

تا ابد لب می گزم از شرم و دندان می کنم