هیچکس را جز حیا در جلوه گاهش بار نیست

سیر ابرو تا جبین در عرض ماهی می کنم

دوری مقصد به این نیرنگ هم می بوده است

کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم

چشم می گردد عرق تا من نگاهی می کنم

در طریق عجز همدوشم به وضع آبله

سر به پایی می گذارم قطع راهی می کنم