شوق پندارد خیال کج کلاهی می کنم

اینقدر هم مشرب گرداب غفلت داشته ست

در محیط از جیب خویش ایجاد چاهی می کنم

قامت پیری سرم در دامن زانو شکست

بس که چون صبحم تنک سرمایه افتاده ست شوق

می درم صد جیب تا اظهار آهی می کنم

بیدل از سیر بهارستان امکانم مپرس