پیش یارانم دل بی آرزو شرمنده کرد

جاده ها را محمل بانگ درایی می کنم

کو جوانی تا توانم عذر طاقت خواستن

پیرگشتم خدمت قد دوتایی می کنم

جام خالی گر قبول افتد حیایی می کنم

از تصنع ننگ دارم ورنه من همچون سحر

می درم جیبی دماغ دلگشایی می کنم