جام خالی گر قبول افتد حیایی می کنم

کو جوانی تا توانم عذر طاقت خواستن

پیرگشتم خدمت قد دوتایی می کنم

پیش یارانم دل بی آرزو شرمنده کرد

از تصنع ننگ دارم ورنه من همچون سحر

می درم جیبی دماغ دلگشایی می کنم

یک سر مو گر برون آیم ز فکر نیستی