تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی ست

تا بال می فشانم پروانه دستگاهم

جولان ناز سر کن اندیشه مختصر کن

ظلم آنقدر ندارد پا مالی گیاهم

خوابیده است عفوت در سایه گناهم

زنجیر می نویسد سطری ز حال مجنون

در دعوی اسیران ، زلف دو تا، گواهم