بی همتی از تهمت پستی نتوان رست

زین بحر نه ماهی نه نهنگم که برآیم

خلقی به عدم آینه پرداز خیال است

من زان گل نشکفته چه رنگم که برآیم

زلف تو دهد دست به چنگم که برآیم

مردان ز غم سختی ایام گذشتند

من نیز بر این کوه پلنگم که بر آیم