زلف تو دهد دست به چنگم که برآیم

خلقی به عدم آینه پرداز خیال است

من زان گل نشکفته چه رنگم که برآیم

بی همتی از تهمت پستی نتوان رست

مردان ز غم سختی ایام گذشتند

من نیز بر این کوه پلنگم که بر آیم

یکبار ز دل چون نفسم نیست گذشتن