من نیز بر این کوه پلنگم که بر آیم

بی همتی از تهمت پستی نتوان رست

زلف تو دهد دست به چنگم که برآیم

مردان ز غم سختی ایام گذشتند

یکبار ز دل چون نفسم نیست گذشتن

تا چند خورم خون و بلنگم که برآیم

در قید جسد خون شدم از پیروی عقل