جانیم رفته رفته جسد بسته ایم نقش

دربا سراب شدکه به چشمت نموده ایم

از مزرع امید که داند چه گل کند

ما دانه های کاشته نادروده ایم

کم نیستیم کاینهمه بر خود فزوده ایم

معدومی حقیقت ما حیرت آفرید

پنداشتیم آینه دار تو بوده ایم