از مزرع امید که داند چه گل کند

با عشق طالعی ست که ما آزموده ایم

از دوری حقیقت ادراک ما مپرس

دربا سراب شدکه به چشمت نموده ایم

ما دانه های کاشته نادروده ایم

جانیم رفته رفته جسد بسته ایم نقش

کم نیستیم کاینهمه بر خود فزوده ایم