ما دانه های کاشته نادروده ایم

از دوری حقیقت ادراک ما مپرس

دربا سراب شدکه به چشمت نموده ایم

از مزرع امید که داند چه گل کند

جانیم رفته رفته جسد بسته ایم نقش

کم نیستیم کاینهمه بر خود فزوده ایم

معدومی حقیقت ما حیرت آفرید