کم نیستیم کاینهمه بر خود فزوده ایم

از مزرع امید که داند چه گل کند

ما دانه های کاشته نادروده ایم

جانیم رفته رفته جسد بسته ایم نقش

معدومی حقیقت ما حیرت آفرید

پنداشتیم آینه دار تو بوده ایم

بیدل ترانه سنج چه سازی که عمرهاست