هر چه همرنگی دل داشت پریشان کردیم

وسعت عیش جهان در خور خرسندی بود

عالمی را ز دل تنگ به زندان کردیم

بی تویک غنچه آسوده درتن باغ نماند

هر نفس چاک گریبان بهاری دارد

در جگر بوی گل کیست که پنهان کردیم

حاصل سینه برآتش زدن ما چو سپند