بی حجاب رنگ نتوان دید عرض نوبهار

از چه یارب تشنه این درد بی درمان شدیم

راحتی گر بود در کنج خموشی بوده است

بر زبانها چون سخن بیهوده سرگردان شدیم

پیرهن کردیم سامان هر قدر عریان شدیم

مشت خاک تیره را آیینه کردن حیرت است

جلوه ای کردی که ما هم دیده حیران شدیم