چون چراغ حیرت از آیینه ها تابان شدیم

از چراغ ما ز هستی دامنی افشاند عشق

بی زبان بودیم داغ شکر این احسان شدیم

آتش ما از ضعیفی شعله ای پیدا نکرد

در عبادتگاه ذوق نیستی مانند اشک

سجده ای کردیم و با نقش قدم یکسان شدیم

دردسرکمتر چه لازم با فنون پرداختن