سخت جانی عمر صرف ژاژخایی کردن ست

اینقدر معلوم می گردد که بهتان خودیم

وحشت صبحیم ما راکو سر و برگی دگر

یعنی از خود می رویم و گرد دامان خودیم

همچو سوهان پای تا سر وقف دندان خودیم

شیشه ما را در این بزم احتیاج سنگ نیست

از شکست دل مقیم طاق نسیان خودیم