به تکلیف بهارم می دهی زحمت نمی دانی

غباری از تپش وامانده جولان آهویم

تحیر خون شد از نیرنگ سحرآمیزی الفت

که من تمثال خود می بینم و آیینه اویم

به جای گل دل خون گشته ای دارم که می بویم

تمیز رنگ حالم دقت بسیار می خواهد

که من از ناتوانی در نظرها رستن مویم