ای بلبلان دمی چند مفت است شغل اوهام

بر گوشها گرانیم از بسکه تر صداییم

ترک ادب در این باغ چون ابر بی حیایی ست

پرواز می شود آب گر بال می گشاییم

در بیضه پرفشانی ست از آشیان جداییم

رنگ نبسته بر ما بیدادکرد ورنه

دست که را نگاریم ، پای که را حناییم