در بیضه پرفشانی ست از آشیان جداییم

ترک ادب در این باغ چون ابر بی حیایی ست

پرواز می شود آب گر بال می گشاییم

ای بلبلان دمی چند مفت است شغل اوهام

رنگ نبسته بر ما بیدادکرد ورنه

دست که را نگاریم ، پای که را حناییم

گر رنگ گل پرستیم یا جام می به دستیم