عجز طلب در این دشت با ما چو اشک چشم است

گر استخوان شود خاک بر فرق خود نماییم

آیینه مشربی ها بیگانه وفا نیست

جایش به دیده گرم است با هرکه آشناییم

هر چند ره به پهلوست محتاج صد عصاییم

شبنم چه جام گیرد از نشئه تعین

در باده آب دائم ، پیمانه حیاییم