هر چند ره به پهلوست محتاج صد عصاییم

آیینه مشربی ها بیگانه وفا نیست

جایش به دیده گرم است با هرکه آشناییم

عجز طلب در این دشت با ما چو اشک چشم است

شبنم چه جام گیرد از نشئه تعین

در باده آب دائم ، پیمانه حیاییم

محتاج زندگی را عزت چه احتمالست