بس است لقمه بیدرد سرزبان به دهن

فروغ خانه خورشید اگر نمایان نیست

عبث زدیده خفاش وامکن روزن

به قسمت ازلی گر دلت شود قانع

به یک دو دم چه تعلق ، کدام آزادی

به زبرخاک به صحرا وخانه آتش زن

مقیم الفت کنج دلیم لیک چه سود