گردون مرا به بی نفسی کرد امتحان

در راه انتظار کسی خاک گشته ام

مشت غبار من به سلام چمن رسان

چون صبح رنگ آیینه هیچکس نی ام

از گفت وگو تلاش ستم پیشه روشن ست

گاه خرام تیر نفس می زند کمان

تنها نه آسمان سر تسلیم جستجوست