درین کهسار دارد نوحه بر هر سنگ نشکستن

به وهم ای کاش می کردم علاج بی دماغیها

رسا شد نشئه یاس از خمار بنگ نشکستن

نگردد هیچکس یارب ستم فرسای خودداری

درین گلشن که وحشت دست در آغوش گل دارد

چرا چون غنچه دامان تو گیرد تنگ نشکستن

به جام عیش امکان عمرها شد سنگ می بارد